De doorsnee werknemer (91%) weet niet welk rendement het eigen fonds maakt. Bijna de helft weet niet eens wat voor soort pensioen hij zelf heeft: eindloon, middenloon of helemaal geen gegarandeerde uitkeringshoogte. Het gebrek aan kennis vloeit waarschijnlijk voort uit desinteresse: tweederde verdiept zich niet in informatie over het pensioen.

Bijna een derde heeft geen idee of de kassen van het eigen pensioenfonds genoeg gevuld zijn om aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Over de beleggingen maakt al helemaal niemand zich druk: viervijfde bekommert zich niet over de vraag hoe de pensioengelden worden ingezet.

Zo'n 70 procent van de werknemers vertrouwt erop dat het pensioenfonds de inleg goed belegt. De werkgever moet het fonds maar aansturen, vinden ze, al blijkt het vertrouwen op dit punt niet zo stevig: twee op de vijf werknemers denkt dat hun eigen baas niet genoeg verstand van pensioenen heeft. Vrijwel niemand acht zich in staat zelf het fonds aan te sturen. Slechts 8 procent denkt dat wel te kunnen.

Werknemers zullen straks iets meer interesse moeten tonen, concludeert directeur Rob Delfos van Swiss Life. Want vanaf 1 januari moeten pensioenuitvoerders meer informatie geven over de stand van zaken, zo schrijft de Pensioenwet voor. Bijvoorbeeld als de werkgever geen premie meer stort, wordt de werknemer daarvan voortaan per brief op de hoogte gesteld.

Fondsen en verzekeraars zijn zelfs verplicht zich actief te bemoeien met het beleggingsbeleid van werknemers die zelf hun pensioen bij elkaar sparen. 'Wij moeten waarschuwen of ze onverstandig aan het beleggen zijn', licht Delfos toe. Zo moeten pensioenuitvoerders een werknemer aan het einde van zijn werkzame leven aansporen om risicovolle beleggingen af te bouwen. 'Wij moeten achteraf kunnen aantonen dat we gewaarschuwd hebben', zegt Delfos. De uitvoerders kunnen de werknemer echter niet dwingen zijn investeringsvoorkeur aan te passen.

Bron: Het Financieele Dagblad

(24-08-2007)